Tijdens een recent bezoek aan Liberia heeft voormalig president Donald Trump opnieuw laten zien dat culturele nuance niet bepaald zijn sterkste kant is. Tijdens een persmoment complimenteerde hij president Joseph Boakai met “zijn indrukwekkend goed Engels” — zonder blijkbaar te weten dat Engels al sinds 1822 de officiële voertaal is van Liberia.
De opmerking werd wereldwijd opgemerkt, vooral binnen de Afrikaanse diaspora, waar het werd gezien als wederom een teken van onwetendheid over het Afrikaanse continent en zijn geschiedenis. Liberia, opgericht door vrijgelaten tot slaaf gemaakten uit de Verenigde Staten, is juist sterk verbonden met de Engelstalige wereld. De nationale taal is Engels, de officiële documenten zijn in het Engels, en zelfs het volkslied is Engelstalig.
Dat Trump dit blijkbaar niet wist, roept vragen op over hoe leiders (vooral uit het Westen) zich voorbereiden op diplomatieke bezoeken aan Afrikaanse landen. Zijn woorden kwamen niet alleen neerbuigend over, maar benadrukten ook een bekend patroon: het onderschatten van Afrikaanse kennis, talen en leiderschap.
Waar wij Liberia zien als een natie met een rijke geschiedenis en trotse identiteit, lijkt Trump het meer te benaderen als een ‘exotisch buitenlands project’. Een misvatting die pijnlijk, maar niet verrassend is.
Gelukkig lieten veel Liberians zich niet uit het veld slaan. Zoals een commentator zei op social media:
“Wij spraken Engels voordat hij Twitter ontdekte.”
Tijdens een recent bezoek aan Liberia heeft voormalig president Donald Trump opnieuw laten zien dat culturele nuance niet bepaald zijn sterkste kant is. Tijdens een persmoment complimenteerde hij president Joseph Boakai met “zijn indrukwekkend goed Engels” — zonder blijkbaar te weten dat Engels al sinds 1822 de officiële voertaal is van Liberia.
De opmerking werd wereldwijd opgemerkt, vooral binnen de Afrikaanse diaspora, waar het werd gezien als wederom een teken van onwetendheid over het Afrikaanse continent en zijn geschiedenis. Liberia, opgericht door vrijgelaten tot slaaf gemaakten uit de Verenigde Staten, is juist sterk verbonden met de Engelstalige wereld. De nationale taal is Engels, de officiële documenten zijn in het Engels, en zelfs het volkslied is Engelstalig.
Dat Trump dit blijkbaar niet wist, roept vragen op over hoe leiders (vooral uit het Westen) zich voorbereiden op diplomatieke bezoeken aan Afrikaanse landen. Zijn woorden kwamen niet alleen neerbuigend over, maar benadrukten ook een bekend patroon: het onderschatten van Afrikaanse kennis, talen en leiderschap.
Waar wij Liberia zien als een natie met een rijke geschiedenis en trotse identiteit, lijkt Trump het meer te benaderen als een ‘exotisch buitenlands project’. Een misvatting die pijnlijk, maar niet verrassend is.
Gelukkig lieten veel Liberians zich niet uit het veld slaan. Zoals een commentator zei op social media:
“Wij spraken Engels voordat hij Twitter ontdekte.”
